Znajomość Tatw w praktyce bioenergoterapeuty

    Słowo „Tatwa” wywodzi się z sanskrytu. Tatwa – to elementarna właściwość mocy Boga przejawiona w kształtowaniu i istnieniu bytu przedmiotowego zgodnie z określonymi prawami ewolucji. Tatwy są jakościami, które przejawiają się i funkcjonują jako energie duchowe w sferze materii fizycznej zgodnie z określonymi prawami. Stąd poznanie i zrozumienie tych sił, ich tajemniczego i rzeczywistego, lecz subtelnego działania daje wiedzę i możliwości jej zastosowania w rozwoju człowieka. Ponieważ są to potężne podstawowe duchowe siły funkcjonujące i kierujące światem materialnym, konieczny jest duchowy świadomy rozwój i przemiana człowieka w Człowieka. Przemianą tą jest poznanie „Iskry Bożej” w sobie, przebudzenie i rozwój wewnętrzny poprzez podniesienie niższego, przemijającego ja i zjednoczenie z Wyższym Boskim wiecznym Ja w człowieku, a w zewnętrznym działaniu połączenie się z Pra-Ja – Bogiem w wiecznym życiu. Jest to prawdziwa droga każdego człowieka i stanowi prawdziwy motyw zgłębiania i stosowania wiedzy o tatwach.
Konkretyzując tą ogólną myśl, jeżeli chodzi o zrozumienie sensu i konieczności świadomego rozwoju człowieka uważam, że w codziennej pracy i realizacji życia kroczymy tą drogą gdy świadomie pielęgnujemy i wdrażamy zasadę miłości, tolerancji i uszanowania wszelkich form życia. Zasada miłości samoczynnie rozszerza się poza rodzinę, przyjaciół, znajomych idąc dalej i obejmując wszystkich ludzi. W miarę rozwoju rozszerza się na wszystkie istoty. Na tej prawidłowej drodze rozwoju to, co jest zwierzęce w człowieku staje się duchowe. Ciało fizyczne podnosi swoje wibracje do takiego poziomu, że zanika śmierć ciała fizycznego. Na tym etapie rozwoju człowiek zgodnie ze swoją wolą zmienia ciało fizyczne podnosząc jego wibracje do poziomu energii. Będąc w tym punkcie rozwoju człowiek realizuje nie tylko zadania jednego życia, ale rzeczywiste cele całego swojego istnienia, których jest już świadomy, ponieważ stał się jednością z Bogiem.
Jednakże należy głęboko przeanalizować siebie i zanim przystąpi się do ćwiczeń zdać sobie sprawę, czy starczy nam sił, męstwa i czy zachowamy etyczną postawę w podnoszeniu naszej zwierzęcej części do poziomu duchowego, aby to, co nietrwałe i przemijające w nas stało się  z naszym wiecznym Boskim Ja jednością.
    Przestrzegam – „...kto siły te zechce zastosować dla materialnych tylko zwycięstw, nadużyje Boskie w człowieku dla egoistycznych celów – ten dozna głębokiego rozczarowania. Wejdzie nie w świetlaną przestrzeń życia, lecz w jeszcze bardziej głębszą i czarną noc. Zdobędzie nie poznanie i zrozumienie, lecz chaos. A to, co wynurzy się z ciemności i pozornie z pokorą legnie mu u stóp z czasem stanie się męką i najsroższą karą. Rozwijający swe siły psychiczne i duchowe występuje ze swego karmicznego koła życia. Wielką zbrodnię popełnia i straszny los przygotowuje sobie ten, kto budzi i rozwija zdolności duchowe bez czystej i zdecydowanej woli użycia ich tylko dla dobra współbraci i dla osiągnięcia wyższego poznania prawdy. Rozwijając się człowiek staje wyżej i jest celem dla różnych ciemnych  sił. Tylko czystość poczynań jest tym nieprzebitym pancerzem, o który rozbiją się wszelkie ataki z płaszczyzny destrukcji. Lecz jeżeli tylko osłabnie  w swych szlachetnych dążeniach, chroniący pancerz rozluźnia się i i siły wrogich potęg ciężko go ranią”.
    Przezwyciężenie własnego egoizmu, sumienne spełnienie swoich ludzkich obowiązków z wysoko rozwiniętym poczuciem odpowiedzialności, realizacja zasady, że czym bardziej skutki naszych działań niosą rzeczywiste dobra i obejmują jak największą społeczność, są dobre i dla nas – to jest gwarancja, że „tatwiczne praktyki” nie wzmocnią podświadomie naszego złudnego przemijającego ja. Zaznaczam przy tym, że duch i materia to jedność podzielona w celu zachowania pełnego rozwoju.  Duch przeniknął materię po to, aby ją uduchowić. Materia przyjmuje ducha, aby duch się zmaterializował w procesie ewolucji.
    Człowiek realizując swoje życie poprzez rozwój dąży do jedności z Istotą Tworzenia – z którego wszystko powstaje, przejawia się i przekształca dalej. Stan wielkiej wiecznej ciszy przed rozwojem tworzenia zmienia się w stan wiecznego ruchu w określonej przestrzeni wszechświata, rozkładając najdrobniejszą pramaterię przez swoje działanie w siedmiu różnych stanach świadomości. Te siedem stanów lub Pra-sił jest podstawą wszystkich przyszłych zjawiskowych form. Te 7 kosmicznych sił – to 7 tatw, którymi posługuje się budowniczy wszechświata, kierując rozwojem świata i człowieka.  
    Światłość Jednego Wiecznego Logosu, Twórcy wszechświata rozszczepia się w siedmiu promieniach (kolorach) – w siedmiu podstawowych zasadach czyli tatwach i wszystko we wszechświecie z nich powstało.
    Praprzyczynowa pierwsza uniwersalna siła wypływająca  z nieprzejawionego Logosu na początku każdego procesu tworzenia (idea stworzenia) nazywa się Tatwą – Adi (pierwszy).
    Jeżeli Logos przekaże swą świadomość (plan stworzenia) w swój twór powstaje Tatwa Anupadaka (bez rodziców). W nim spoczywają Boże Iskry, które w przyszłych okresach rozwojowych wypełnią wszechświat jako ludzkie istoty. Są to stworzone najwyższe Ja istot przebywające poza czasem i przestrzenią.
    Z trzeciej Pra-siły – tatwy Akasza objawia się twórcza siła we wszechświecie, w czasie i przestrzeni. Akasza jest zasadą łączącą energię absolutną z widocznym światem materialnym, jest ona pełna form w różnych stadiach i możliwościach. Od Jednego jej światła zapalają się światła wszechświata. Z tatwy Akasza powstają 4 pozostałe tatwy. Trzy pierwsze tatwy: Adi, Anupadaka i Akasza są przejawieniem trzech stron Jednej Wieczności odzwierciedlonej w głównych religiach, np. w naszej jako Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty; w hinduizmie jako Sat, Chit i Ananda. Aby sprecyzować tą kwestię dodam, że Bóg nieprzejawiony przejawia się w Trójjedni: Bóg Ojciec ze swoją mocą stwórczą – tatwą Adi, Syn Boży ze swoją mocą stwórczą, którą jest najwyższa inteligencja – tatwą Anupadaka, Duch Święty ze swoją mocą stwórczą, którą jest miłość – tatwą Akasza. Trój-jednia Boga Przejawionego odzwierciedla się w naturze w 3 cechach natury (Gunach) – Satwa (poznanie), Radża (prężność i ruch) oraz Tamas (zawoalowane siły natury, które zasłaniają całkowicie Boskość, przez co człowiek tkwi w ułudzie życia Mayi). Trzy Guny dotyczą różnych stopni bytu i zasadniczo czterech niższych tatw: Vaju, Tejas lub Agni, Apas i Prithiwi.

Oto zasadnicze cechy tatw:

1.    Tatwa Adi to objawienie czystego Boskiego światła, gdzie znikają wszystkie różnice. Natura koloru niebieskiego. Będąc w tej tatwie człowiek jest w swoim Wyższym Ja zjednoczony z Bogiem (stan samadhi). W tej tatwie odzwierciedla się guna Satwa (poznanie).
2.    Tatwa Anupadaka odpowiada światowi tzw. Bożych Monad, w niej przebywa Wyższe Ja człowieka w ciele duchowym. Jest poza czasem i przestrzenią oraz ponad prawem karmy. Symbolizuje ją kolor złocisty. Oznacza siłę boskiej inteligencji.
3.    Tatwa Akasza -  z niej utworzone jest ciało przyczynowe z ludzkim Ja wraz ze swoimi 5 mistycznymi siłami. Zanim podam zasadnicze cechy tej oraz następnych tatw wyjaśnię, że Hindusi zaobserwowali cykliczność oddechu w zależności od poziomu świadomości i aktywności, ta zaś była związana z tatwą, w której człowiek w danym momencie się znajduje. Zauważono, że jeżeli człowiek pogrążony jest w medytacji, oddycha oboma otworami nosa równomiernie i jest w tatwie Akasza. Jago oddech pozostawia wyraźny ślad mgły, podobny do małżowiny ucha, na lustrze bez ram trzymanym w odległości 1-2 długości jego palców. Oba płaty płuc zapełniają się wtedy powietrzem równomiernie. Energia płynie kanałem centralnym kręgosłupa, tzw. suszumną. Aura w obrębie splotu słonecznego przybiera kolor indygo. W ustach pojawia się odczucie smaku gorzkiego. Wyostrza się zmysł słuchu, osoba ma odczucia ruchu energii wirującego i rozchodzącego się we wszystkich kierunkach, nasuwają się wyobrażenia przebywania w przestrzeni bez granic. Pojawia się dźwięk H w tonie oktawy średnim. Wymawiając sylabę Ham łatwiej się przywołuje tą tatwę. Przez umysł mimo woli przepływają skojarzenia i chęć zrozumienia przyczyn istnienia zarówno w człowieku, jak i we wszechświecie.  Łatwiej wchodzimy w tatwę Akasza kierując swoją uwagę wewnątrz siebie. Tatwa ta jest symbolem miłości. Jeżeli w niej funkcjonuje guna (cecha) Satwa – pobudza w nas wyższą duchową miłość. Jest w niej również guna Tamas – budząca niższą zwierzęcą miłość. Od człowieka zależy jaką aktywność przejawi. Tatwa, w której najlepiej przebywać w medytacji koncentruje się na wyższych uczuciach i stanach, w miarę możliwości powstrzymać się od aktywności fizycznej lub umysłowej, gdyż to co jest czynione fizycznie w tej tatwie daje najgorsze wyniki.
W dalszej charakterystyce tatw aby nie poprzedzać ich opisu tymi samymi wyjaśnieniami, podawać będę hasłowo ich cechy, np. oddech środkowy, kształt oddechu, zmysł, kierunek, smak, sylaba, ton oktawy itd.
4.    Tatwa Vaju jest pierwszą manifestacją życia, z jej wibracji utworzone jest ciało mentalne, niższy intelekt, oddech przez lewy otwór nosa, długość oddechu 8 palców, kształt oddechu owal, ruch energii po przekątnej, powoduje odczucie niepokoju, kierunek północ, tatwa ta przejawia element powietrza, jej natura jest chłodna, energia płynie kanałem Ida, smak kwaskowaty, zmysł dotyku, kolor zielony (często mylony z jasnoniebieskim), ton bardzo wysoki P, sylaba Pam. Wyższe siły – Krija – Sakti, siła samoświadomej myśli. Praktyczne zastosowanie – opanowanie myśli, koncentracja. Rozwija uczucie i mowę, dodaje bodźca w rozwoju duchowym, polepsza szybką ocenę sytuacji i pamięć, wzmaga intuicję. Sprzyja realizacji spraw krótkotrwałych, niepomyślna przy zatrudnianiu, czynieniu zakupów, prowadzeniu wiążących rozmów. Sprzyja wysiłkowi fizycznemu i umysłowemu przy poważnym podejściu. W chorobach objawia się niedostateczną wydolnością rozmaitych organów zagrażające następnie innym organom przez wzrost temperatury, dreszcze itp.
5.    Tatwa Tejas lub Agni – przejawia element ognia, zjawisk świetlnych, rządzi zmysłem wzroku, w niej zbudowane jest ciało astralne – uczucia i pragnienia oraz organy działania człowieka podporządkowane wolą (narząd głosu, ręce, nogi, organy wydzielania i rozrodcze). Guna Radża. Kolor płomienno-czerwony, kształt oddechu trójkąt, długość oddechu 4 palce, smak osty, piekący, zapach gryzący, natura gorąca, kierunek południowy, ruch w górę, ton wysoki R, sylaba Ram, energia płynie kanałem Ida (oddech lewym otworem nosa), wyższe siły (siła samoświadomej woli, tzn. ludzka wola podporządkowana przez zrozumienie Woli Bożej) przejawiają się poprzez aktywizację centrów energetycznych:  splotu słonecznego i śledziony. Rozpoczęcie leczenia chorób o cechach negatywnych – daje dobre efekty u chorych będących w tej tatwie. Będąc pod jej wpływem bez obawy można kąpać się w zimnej wodzie. Tatwa ta korzystna jest dla wojskowych, przemysłu zbrojeniowego. Dla pozostałych dziedzin i sytuacji jest niekorzystna.
6.    Tatwa Apas – przeciwieństwo Tejas. Z niej zbudowane jest ciało eteryczne ze swoimi pięciorakimi siłami życiowymi – prany, którymi utrzymuje ciało fizyczne przy życiu. Przejawia element wody, stanu płynnego, odpowiada przyciąganiu, symbolizuje ją ruch energii w dół – spokój, kierunek wschodni, natura zimna, energia płynie w kanale Pingala – oddech prawym otworem nosa, kształt oddechu – półksiężyc, długość oddechu 16 palców, smak i zapach cierpki długo utrzymujący się, barwa srebrno-fioletowa przechodząca w biały, ton głęboki V, sylaba Vam, guna Radża. Odcień koloru zależny od poziomu etycznego osoby. Jest dobrą tatwą do wszelkiego rodzaju aktywności, której celem jest trwałość, pomyślność, prowadzenie we wszystkich dziedzinach życia. Jest tatwą skupienia i koncentracji. W tej tatwie choroby z temperaturą natychmiast są przełamywane, przewlekłe łatwiej przezwyciężyć w optymalnie krótkim czasie, poczęcia i porody przebiegają pomyślnie, dzieci urodzone w tej tatwie posiadają większe zdolności rozwoju intelektualnego.
7.    Tatwa Prithiwi – tatwa radości życia, zdrowia, pogody ducha, życzliwości, miłości powszechnej i sprawiedliwości. Jest wolna od wszelkiej słabości, złości, strachu, zawiści i jakichkolwiek niezdrowych namiętności. Aktywizuje ludzi do czynów humanitarnych, zdrowego optymizmu, praktycznego idealizmu. Wszystko, co rozpoczniemy będąc pod wpływem wibracji tej tatwy jest szczęśliwe i trwałe. Choroby mające przesilenie w tej tatwie bardzo szybko się kończą, rozpoczęte leczenie daje szybkie wyzdrowienie, szczególnie choroby włosów, skóry, mięśni, kości, nerwów i żył.
Tatwa Prithoiwi tworzy fizyczne ciało z pięcioma zmysłami, oznacza element materialnego stanu ziemi w nas, panująca w niej guna to Tamas. Tatwa Prithiwi rządzi zmysłem węchu, symbolizuje kolor żółty (żółto-pomarańczowy), smak słodki przyjemny, kształt oddechu czworobok, długość oddechu 12 palców, natura ciepła, kierunek zachodni, ruch energii do środka horyzontalny, oddech prawy, kanał energetyczny Pingala, ton bardzo głeboki (niski) L, sylaba Lam. Tatwa ta reprezentuje cechę wytrwałość. Praktyczne zastosowanie – regulacja osobistych zewnętrznych okoliczności, Wyższe siły przejawiają się poprzez aktywizację Kundalini.


CYKLICZNOŚĆ TATW – OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA

    W człowieku cyklicznie i harmonijnie wibruje 5 (u osób rozwiniętych 7) tatw. Jeden cykl trwa 2 godziny, rozpoczyna się o wschodzie słońca, na każdą tatwę przypada więc 24 minuty. Tatwy wibrują w następującej kolejności: Akasza, Vaju, Tejas, Apas, Prithiwi. W ciągu 24 godzin jest 12 obiegów tatw. Należy zwrócić uwagę, że podczas wibracji podstawowej w danym momencie tatwy, pozostałe tatwy (energie) również wibrują wpływając na tatwę zasadniczą aby utrzymać w harmonii wszystkie funkcje człowieka tworząc w jednym cyklu zasadniczym pełen cykl obrotu tatw pobocznych.
    Np. pełna tatwa Akasza trwa 24  minuty, lecz w tym czasie trwa pełen cykl tatw pobocznych zmieniających się co 4 minuty i 48 sekund. Podaję cykliczne zestawienie Akasza – Vaju, Akasza Tejas, Akasza – Apas, Akasza – Prithiwi.
Vaju – Akasza, Vaju – Vaju, Vaju – Tejas, Vaju – Apas, Vaju – Prithiwi.
Tejas – Akasza, Tejas – Vaju, Tejas – Tejas, Tejas – Apas, Tejas – Prithivi.
Apas – Akasza, Apas – Vaju, Apas – Tejas, Apas – Apas, Apas – Prithiwi, Prithiwi – Akasza,  Prithiwi – Vaju, Prithiwi – Tejas, Prithiwi – Apas, Prithiwi – Prithiwi.
    Następstwo cyklu 5-ciu tatw pobocznych oznacza również następstwo tatw głównych.
    Znajomość cykliczności tatw ułatwia pracę bioenergoterapeucie prowadzącemu oddziaływanie zwiększające szanse efektywnej pomocy w następujący sposób:
1)    Bioenergoterapeuta udzielający pomocy uzdrawiającej utrzymuje pozytywny stan Akaszy będąc przepełniony głębokim uczuciem miłości podmiotowej, a w miarę możliwości stan tatwy Anupadaka  z pełnymi ich cechami.
2)    U człowieka, któremu udziela pomocy określa aktualnie wibrującą tatwę, zmienia ją na tatwę Apas lub Prithiwi, czasami w zależności od rodzaju zaburzeń włączając na krótko poboczną Vaju lub Tejas. Wykonuje oddziaływanie uzdrawiające i na zakończenie synchronizuje tatwę człowieka z aktualna tatwą panującą na ziemi (w otoczeniu). Na tym kończy oddziaływanie dziękując Bogu i Wyższemu Ja za uzdrowienie człowieka wizualizując pełne uzdrowienie.

Na zakończenie dodam, że cykliczność wibracji tatw jest zbieżna z zasadą w chińskiej filozofii medycyny – z diagramem wzajemnej zależności pięciu praelementów w cyklu twórczym i destrukcyjnym oraz w hinduskiej wiedzy o czakrach, i 5-ciu ośrodkach mocy człowieka (mikrokosmos). Różnica między tymi systemami zasadniczo tkwi w nazewnictwie. Cykliczność wibracji tatw wykazuje też ścisłą zbieżność z systemem przepływu energii wibracyjnej Yin-Yang  w przyrodzie i człowieku oraz systemem przepływu energii kanałami Ida i Pingala. Zakres i kolejność ćwiczeń, możliwości i sposób kierowania tatwami itd. nie mieszczą się w przydzielonym mi czasie tego wystąpienia.
 
Wykład opracowano na podstawie własnych doświadczeń oraz literatury:
-    Teobald Bacheza „Tatwy i ich znaczenie”, tłum. Wawrzyniec Grzeszczuk (maszynopis);
-    „Ujarzmianie podświadomości”, Wyd. Memfis, Gdańsk 1994.